Persoonlijk: Let that shit go

Momenteel zit ik niet zo lekker in mijn vel, niet ze gek, want ik zit midden in het revalidatietraject. Ik heb dit stuk dan ook getypt op het moment dat ik het allemaal even niet meer zag zitten en na een flinke huilbui.

Na een halve dag (aantal sessies) bij het revalidatiecentrum ben ik helemaal gesloopt als ik thuis kom, in mijn hoofd ben ik dan nog een hele tijd bezig met alles wat er voorbij gekomen is en met het eventuele huiswerk (oefenopdrachten) wat ik heb meegekregen. In de eerste week van het traject, wist ik ‘s avonds gewoon niet waar ik de energie vandaan moest halen voor het koken van het eten, huilend bij mijn partner in de armen gevallen, gewoon omdat ik echt niet wist waar ik de energie nog vandaan moest halen.

Bij het revalidatiecentrum staat niet zozeer je (pijn)klacht (fibromyalgie, chronische vermoeidheid en overspannen) op de voorgrond, maar ze kijken meer naar hoe je met stress en andere situaties omgaat, hoe kijk je naar jezelf, aandachtsoefeningen, etc.

Sinds vorige week zijn we ook weer begonnen met het opbouwen van de uren op het werk, maar voor mijn gevoel gaat dit allemaal nog wat te snel en komt er heel veel tegelijk op mij af. Ik had gedacht dat het wat meer stapsgewijs zou gaan, echt per uur opbouwen, maar het gaat nu van 3 uur naar 6 uur, naar 8 uur, naar 12 uur, etc. per week. Dat klinkt misschien als niks, maar voor mij voelt het gewoon als too much op dit moment.

Naast dit alles spelen er nog een aantal zaken mee in mijn omgeving, wat voor extra stress en spanning zorgt, iets wat ik er eigenlijk helemaal niet bij kan hebben, want dit geeft ook nog eens extra pijn in mijn lijf.

Gelukkig heb ik een partner waarbij ik met alles terecht kan, hij moet dan ook al mijn hersenpinsels, gezeur en huilbuien aanhoren. Onze relatie is gelukkig ontzettend sterk en goed, dus samen gaan we er uiteindelijk wel uit komen. Nog maar 20 weken te gaan..

Door dit alles is de energie er vaak ook niet om te bloggen, hoe ontzettend graag ik dit ook doe, daar baal ik dan ook weer van, maar ik moet het voor nu een beetje proberen los te laten en accepteren dat het soms wel en soms niet gaat.

2 gedachten over “Persoonlijk: Let that shit go”

  1. Knap dat je dit zo durft te delen! Fijn dat je een partner hebt waarbij je met alles terecht kan. Het is wel belangrijk om met iemand te kunnen praten. Succes de komende 20 weken! En dan maar wat minder bloggen, het is dan belangrijker dat je wat rust pakt zodat niet al je energie helemaal op raakt. Het is beter om nu even goed voor jezelf te zorgen en grenzen te stellen wat wel en niet kan. Sterkte!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *