Waarom wij niet naar verjaardagen gaan

Ik houd echt wel van een feestje op zijn tijd, maar met een drukke agenda, mijn chronische ziekte/vermoeidheid en een eindeloze stroom aan verjaardagen en verplichtingen, kón ik het gewoon niet meer, ik was er klaar mee. Daarom hakten mijn partner en ik de knoop door: we gaan niet meer naar elke verjaardag of verplichting én dat geeft rust..

Niet iedereen heeft daar begrip voor, sommigen vinden het ongezellig of zelfs egoïstisch, dat mag, maar dat is niet mijn probleem. Dit is de keuze die wij hebben gemaakt voor onze rust en vrede en dat hoef je als buitenstaander niet perse te begrijpen, maar heb je wel te respecteren. Onze vrije tijd is heilig voor ons en die vullen we liever anders in dan met verplichtingen en verjaardagen.

Zeg nou eerlijk.. Heb jij er zin in om 5 dagen te werken om vervolgens elk weekend ook nog eens druk te zijn met een verjaardag of verplichting (vaderdag, feestdagen, jubilea, kraambezoek, bedrijfsfeest/borrel, babyshower, bruiloften, uitjes, familieweekend) van iemand anders? Je kent het wel: zo’n verjaardag waarbij iedereen in een kringetje zit, worst-kaas scenario en je de hele tijd gesprekken voert over koetjes & kalfjes. En je zit de tijd weg te kijken tot je weer kunt gaan, zonde van mijn energie en tijd.
.

Verjaardag is géén verplichting

Ik heb nooit zo goed begrepen waarom een verjaardag automatisch zou betekenen dat je ergens naartoe moet. Iemand is jarig, er wordt een datum geprikt, familie en vrienden worden uitgenodigd & vervolgens wordt er min of meer verwacht dat iedereen aanwezig is. Zeker binnen families kan daar soms best wat sociale druk op zitten. Verjaardagen in het algemeen voelen vaker als een verplichting dan een feestnummer.

Dat we niet naar verjaardagen gaan, betekent niet dat we die mensen niet leuk vinden of niet om de familie geven. We spreken vrienden en familie liever op andere momenten en op andere manieren. Er zit wat mij betreft een groot verschil tussen iemand waarderen en verplicht ergens aanwezig moeten zijn (tegen je zin). Voor ons weegt dat simpelweg niet op tegen wat het oplevert. Ik ben chronisch ziek (fibromyalgie en me/cvs), zo’n verjaardag/verplichting kost mij onwijs veel energie.

‘Al kom je maar even..‘ of ‘ach, het is maar één verjaardag‘

Wat deze mensen niet zien (of willen inzien) is dat het niet alleen de prikkels zijn op zo’n verjaardag of verplichting. Het is ook de reis erheen en terug, de tijd en energie die ervoor al nodig is om mij klaar te maken, de medicijnen die ik slik om die paar uur enigszins draaglijk door te komen. Daarnaast houd ik er rekening mee wat ik die dag ervoor dan doe/plan en de dag erna ook, voor mij is het niet maar even die paar uurtjes die jij ziet.
.

Uitzonderingen

Er zijn een paar kleine uitzonderingen (en ook deze kosten mij gewoonweg veel energie). Bij bijzondere mijlpalen proberen we wel erbij te zijn, omdat zo’n moment maar één keer voorbij komt. Zoals mijn opa & oma die 60 jaar getrouwd waren vorig jaar en een feest gaven in een afgehuurd zaaltje, mijn oma die 90 werd en een diner had geregeld, mijn ouders die 40 jaar getrouwd waren en een feest gaven. Dat zijn dingen die maar één keer gebeuren, verjaardagen en andere verplichtingen komen jaarlijks terug.

Al moet ik eerlijk bekennen dat ik in staat was om de bruiloft van mijn schoonzusje & zwager te skippen (helemaal aan de andere kant van het land), we niet bij de eerste verjaardag van ons neefje zijn geweest en ik eigenlijk ook niet zit te wachten op het vieren van Sinterklaas..
.

Onbegrip

Niet iedereen begrijpt onze keuze. Voor sommige mensen hoort het bij familie dat je op verjaardagen aanwezig bent. Zeker wanneer anderen zelf wel graag verjaardagen vieren, kan het misschien vreemd overkomen als jij zegt dat je niet komt omdat je geen verjaardagen viert. Het vervelendste vind ik als iemand deze keuze persoonlijk opvat, want dat is het niet. Het betekent niet dat we iemand niet belangrijk/aardig vinden, het betekent wél dat wij onze tijd en energie anders verdelen dan jij gewend bent. Iedereen heeft andere grenzen, andere behoeften en een andere manier waarop hij of zij met sociale afspraken omgaat.

Wat voor de één een gezellige middag/avond is, kan voor de ander behoorlijk vermoeiend zijn. Als je merkt dat iets je structureel meer kost dan dat het je oplevert, vind ik het niet gek om daarin keuzes te maken die in mijn/ons belang zijn. Je hoeft niet iedere uitnodiging aan te nemen alleen omdat het om familie gaat. En je hoeft jezelf ook niet steeds uitgebreid te verdedigen.
.

Slot

Ik heb liever dat contact op een manier gebeurt die voor iedereen prettig is, dan dat we ergens verschijnen omdat het nu eenmaal van ons verwacht wordt. Een relatie wordt niet bepaald door één dag per jaar. Dus ja, wij gaan niet naar verjaardagen of verplichtingen. Niet omdat we niemand belangrijk vinden en ook niet omdat we mensen hun feestje niet gunnen. Het is gewoon een keuze die bij ons en onze leefstijl past. En bijzondere momenten? Daar maken we graag een uitzondering voor.

Ga jij altijd naar elke verjaardag/verplichting gewoonweg omdat dat van je ‘verwacht’ wordt?